Ik dacht dat het mij nooit zou overkomen…

…maar juist daarom is het nu mijn missie om ambitieuze vrouwen, die alle ballen in de lucht proberen te houden en continu het gevoel hebben iets te ‘moeten’, waardoor je je onrustig en machteloos voelt, te helpen om deze (chronische) stress te verminderen, zodat je weer rust in je hoofd en je lijf krijgt en de ruimte voelt om weer van het leven te kunnen genieten!

Ik ging structureel over mijn grenzen heen en miste de signalen, die mijn lichaam me gaf…

Van jongs af aan heb ik (mezelf aan)geleerd mijn gevoelens te onderdrukken en te vertrouwen op mijn verstand. Dit kwam doordat er vroeger bij mij thuis weinig aandacht werd besteed aan mijn gevoelswereld en ik daardoor niet goed leerde hoe ik met mijn gevoelens kon omgaan.

Doordat ik hierdoor ook in mijn volwassen leven meer vertrouwde op mijn verstand dan op mijn gevoel, miste ik de signalen die mijn lichaam mij gaf en voelde ik niet aan wanneer ik over mijn grenzen ging.

Dit resulteerde erin dat ik continu 100 ballen in de lucht hield en altijd AAN stond. Ik voelde me gejaagd en gestresst, was altijd druk en had oneindige to-do-lijsten. En wanneer ik even niets hoefde (van mezelf), dan lukte het me moeilijk te ontspannen, omdat mijn hoofd maar door bleef gaan.

Ook fysiek ging ik me steeds slechter voelen. Ik ging steeds slechter slapen, stond al uitgeput op en had vaak last van hoofdpijn en vastzittende schouders. Toch bleef ik de lat (te) hoog leggen voor mezelf en ging ik op wilskracht door.

Ik was continu anderen aan het pleasen en nam niet de tijd mezelf af te vragen wat IK eigenlijk wilde of behoefte aan had… Maar ja, dit was hoe ik het (mezelf) van jongs af aan had (aan)geleerd, dus ik wist niet beter dan dat dit normaal was.

Dit ging lange tijd goed, totdat ik voor de tweede keer moeder werd en het continu over mijn grenzen gaan zijn tol begon te eisen. Ik had geen tijd (over) voor mijzelf om tussentijds op te laden, waardoor ik mij steeds vaker vermoeid, prikkelbaar en gespannen voelde.

Ook mensen in mijn directe omgeving viel het op dat het niet goed met me ging en spraken hun zorg naar me uit. Ik veegde deze van tafel door hierop te antwoorden dat het over twee weken weer rustiger zou worden of dat ik nog maar een paar weken hoefde totdat het vakantie was en ik weer zou kunnen opladen. Het leek wel alsof hun boodschap niet echt bij me binnen kwam…

“Nu even ophouden met maar doorgaan”

De wake up call

Het moment dat ik wakker werd geschud en besefte dat het echt niet goed met me ging, was toen ik vanuit mijn vermoeide en gespannen lichaam mijn frustratie afreageerde op mijn jongste zoontje (toen 1 jaar), door flink tegen hem te schreeuwen terwijl ik hem stevig bij zijn kleine armpjes vast had. Ik zat volledig tegen het plafond om iets waar hij totaal niks aan kon doen en kon mijzelf gelukkig nog net bedwingen hem door elkaar te schudden.

Ik schrok enorm van mezelf en voelde me daarna zo schuldig! Ik was namelijk juist altijd een geduldig en liefdevol persoon, die niet snel boos werd ineens zag ik alles glashelder en voelde ik (eindelijk) heel duidelijk dat het zo niet langer door kon gaan en er iets moest veranderen.

Ik kwam ziek thuis te zitten en had geen idee dat dit zó lastig zou zijn. De adrenaline bleef de eerste maanden door mijn lichaam gieren en ik vond het moeilijk te accepteren dat ik echt op de rem moest trappen om weer beter te worden. Ik zag namelijk continu 100 dingen om mij heen die voor mijn gevoel nog ‘moesten’, zoals bijvoorbeeld het huis opruimen of de was doen. De onrust en spanning in mijn lichaam leek alleen maar toe te nemen. Ik had geen overzicht meer, kon me moeilijk concentreren, sliep steeds slechter en wist totaal niet waar ik moest beginnen.

Mijn burn-out heeft me wakker geschud uit mijn ongezonde manier van leven

Toen ik net ziek thuis zat, begon een zoektocht naar mezelf. Ik schakelde hulp in om meer te gaan leven vanuit mijn gevoel en kwam tot het inzicht kwam dat ik ZELF verantwoordelijk ben voor het leven dat ik leid en dat ik ALTIJD een keuze heb. Ook wanneer ik niet kies, is dat een keuze. Dus kon ik niet anders dan te beginnen met kiezen, en dan vooral met kiezen voor mezelf.

Nu sta ik sta ’s ochtends weer op met energie en heb ik zin in de dag. Ik heb rust in mijn hoofd en mijn lijf en doe de dingen, die MIJ gelukkig maken”. Ik zorg beter voor mezelf door mij iedere keer weer af te vragen wat mijn behoeft is in plaats van te leven naar wat de ander graag zou willen. Ik kies voor hetgeen IK wil en waar ik dus gelukkig van word en zeg bijvoorbeeld nu eerder (zonder schuldgevoel) een afspraak af als ik voel dat deze “Ja” tegen de ander een “Nee” tegen mezelf is.

“Als het leven je laat struikelen, maak er dan een salto van”

Alles viel op zijn plaats

In de tijd dat ik een burn-out had, viel het mij keer op keer op dat bijna elke ambitieuze vrouw die ik hierover sprak herkenning had in mijn verhaal. Ofwel ze had zelf een burn-out meegemaakt, ze liep rond met spanningsklachten of kende wel een andere ambitieuze vrouw die er mee te maken had (gehad). Dit raakte me iedere keer weer, zowel als ervaringsdeskundige als als psycholoog. Want hoe kon het toch dat al die mooie, sterke vrouwen het zo lastig hadden? Dit moest toch anders kunnen?

En dus wist ik, dankzij mijn burn-out, wat ik wilde! Ik heb mijn baan in loondienst opgezegd, ben me als psycholoog verder gaan verdiepen in stress en burn-out coaching en ben mijn eigen praktijk gestart. En wat ben ik blij dat ik deze stap het gezet! Want niks geeft me meer voldoening dan wanneer ik weer een ambitieuze vrouw, die met een onrustig, gestresst en machteloos gevoel mij binnen kwam, weer ontspannen, energiek en vol vertrouwen de deur uit zie lopen!

Zo, tijd voor iets luchtigers ;-)

Uiteraard ben ik veel meer dan die ambitieuze vrouw, die een burn-out heeft gehad en daarom wil ik graag een paar weetjes over mezelf met je delen, zodat je me nog wat beter kunt leren kennen. Wist je bijvoorbeeld dat ik…

…in 2011 samen met mijn vriend een oranje reddingsboot, zo eentje mét overkapping die aan de zijkant van een groot schip had gehangen, heb gekocht en we deze vervolgens volledig hebben omgebouwd tot een luxe sloep voor in de Amsterdamse grachten?

…samen met een vriendin tegen alle verwachtingen in de finale van Lingo heb gewonnen? De voorrondes kwamen we onverwachts door met een woord als ‘banaan’ (lekker veel variatie :-) ) en tijdens de uitzending kwamen we dankzij het raden van de tienletterwoorden in de finale (we hadden maar één gewoon woord geraden). Als klap op de vuurpijl trok mijn vriendin met de eerste bal: ‘Lingo’!

…het heerlijk vind om mooie kookboeken te kopen en inmiddels een hele plank vol heb staan? Mijn vriend vraagt alleen wel iedere keer wanneer ik er ook eens een keer uit ga koken, maar dat is er nog steeds niet van gekomen…

…mezelf vroeger als moeder van twee meisjes voorstelde? Ik denk omdat ik zelf één zus heb en wij dus met twee meisjes thuis waren. Toen mijn vriend en ik erachter kwamen dat ons eerste kindje een jongetje was, was mijn eerste reactie: “Oh, da’s vast ook heel leuk”. Nu ben ik moeder van zelfs twee schatten van jongens (3 en 5 jaar) en zou nu nooit meer anders willen!

En nu is het jouw beurt: "Wat maakt dat jij al die ballen in de lucht aan het houden bent?"

Ik ben hier oprecht heel benieuwd naar en vind het heel leuk om wat van je te horen! Ook als je denkt dat ik iets voor je kan betekenen.

Vul je naam en emailadres in, dan neem ik zo snel mogelijk geheel vrijblijvend contact met je op!

Scroll naar boven